वयाच्या २६व्या वर्षी आईची कुशी सोडली...
वयाच्या २६व्या वर्षी आईची कुशी सोडली...
हा प्लॅन आमच्या मुलींच्या ग्रुपने केला होता. व्हॉट्सॲप ग्रुपमध्ये तर “हो, नाही, हो, नाही” असा अक्षरशः पाऊस पडत होता. कित्येक चर्चा, वादविवाद आणि शेवटच्या क्षणापर्यंत झालेले बदल यानंतर अखेर व्हिलाचा प्लॅन ठरला. सगळ्या तयार होत्या. बॅगा भरल्या होत्या, बुकिंग झाले होते आणि सगळं अगदी ठरल्याप्रमाणे सेट झालं होतं.
आमची तिकिटं वसई ते कर्जत, दादरमार्गे बुक झाली होती. मी मात्र विशेष उत्सुक होते, कारण मला माझ्या Pexels साठी भरपूर कंटेंट मिळणार होता. मला स्वतःचे फोटो काढायला तर आवडतातच, पण माझ्या आजूबाजूचं जग कॅमेऱ्यात कैद करायलाही मला तितकंच आवडतं.
प्रवासाची सुरुवात वसईहून झाली. दादरच्या दिशेने जाताना मनात एक वेगळीच उत्सुकता होती. त्यानंतर कर्जत लोकल पकडण्याची वेळ आली. बराच वेळ वाट पाहिल्यानंतर अखेर ट्रेन आली आणि खिडकीची जागा मिळवण्यासाठी आम्ही सगळ्या धावत सुटलो.
संपूर्ण प्रवास विनोद, गप्पा आणि असंख्य छोट्या-छोट्या आठवणींनी भरलेला होता. आजूबाजूची हिरवळ, डोळ्यांसमोरून सरकणारे डोंगर आणि अंगाला स्पर्श करणारा गार, ताजा वारा—हे सगळं त्या प्रतीक्षेचं सार्थक करत होतं.
ट्रेनमधून मागे सरकणारी झाडं आणि एकामागून एक मागे पडणारी स्टेशनं मला जणू काही सांगत होती—भूतकाळ तिथेच सोड आणि पुढे चालत राहा. तुझ्यासाठी एक सुंदर भविष्य तुझी वाट पाहत आहे.
लवकरच आम्ही आमच्या ठिकाणी पोहोचलो आणि सगळ्यांचाच उत्साह अगदी शिगेला पोहोचला.
व्हिला खरंच खूप सुंदर होता. चहूबाजूंनी हिरवळ, स्वच्छ वातावरण, पूल, सुंदर दिवे, डोंगर आणि त्या डोंगरांवरून अलगद खाली येणारा गार वारा—सगळंच मनाला सुखावणारं होतं.
तो वारा अंगाला स्पर्श करून जात होता आणि नकळत कोणाचीतरी अनुपस्थिती जाणवून देत होता.
उफ्फ! जाऊ दे…
दोन दिवसांसाठी तो व्हिला आमचं छोटंसं घरच बनून गेला होता. सगळ्यांनी मिळून जेवण केलं, भरपूर हसलो आणि त्या रात्री जवळजवळ झोपलोच नाही. झोपण्यापेक्षा त्या क्षणांचा आनंद घेण्यातच आम्ही रमून गेलो होतो.
आणि खरं सांगायचं तर, त्या वातावरणात खरोखरच एक वेगळीच सकारात्मक ऊर्जा होती.
मी आनंदी होते.
मी आजूबाजूचं सगळं काही कॅमेऱ्यात कैद करत होते—हिरवळ, डोंगर, छोटे-छोटे क्षण आणि निसर्गाचं सौंदर्य. जणू निसर्गाशी माझं एक वेगळंच नातं निर्माण झालं होतं. कदाचित ते वेड नव्हतं; कदाचित मी माझ्यातच हरवलेली एखादी गोष्ट पुन्हा शोधत होते.
व्हिल्याभोवती उभे असलेले ते भक्कम डोंगर मला आयुष्यात खंबीर आणि धाडसी राहण्याची आठवण करून देत होते. आयुष्यात झालेल्या काही हानींची आठवण झाली, पण त्याच वेळी त्या सगळ्यांच्या पलीकडे पाहण्याची ताकदही मिळाली.
आणि पाहता पाहता त्या शांततेला निरोप देण्याची वेळ आली.
आम्ही अगदी संध्याकाळी ५ वाजता व्हिल्यातून चेक-आऊट केलं आणि पुन्हा घरच्या दिशेने निघालो.
वसई ते कर्जत, दादरमार्गे केलेला हा प्रवास माझ्यासाठी फक्त एक साधा प्रवास नव्हता. त्याने मला माझा हरवलेला आत्मविश्वास पुन्हा मिळवायला शिकवलं. माझ्या मौल्यवान स्वातंत्र्याची जाणीव करून दिली. आणि या विश्वात दडलेलं ते सौंदर्य, ती जादू अनुभवायला शिकवलं—ज्याची मला याआधी कधी जाणीवच झाली नव्हती.
आणि अचानक…
मी माझ्या स्वप्नांच्या वास्तवात जागी झाले.
Comments
Post a Comment